Historiek

Johan Andersson was een Zweed met een sterke persoonlijkheid die in de jaren twintig samen met zijn vrouw Saga en hun pasgeboren dochter, Astrid, naar Amerika was getrokken om zijn geluk te beproeven.

Het duurde niet lang voordat hij een timmerman werd in Saint Paul, Minnesota. Na een aantal jaar als leerling te hebben gewerkt, was Johan permanent werkzaam bij een van de grootste bouwbedrijven van Saint Paul. Zijn werk was veelzijdig en opwindend; Johan bouwde onder andere een nieuwe dierentuin en een groot stadspaviljoen. Astrid groeide op en begon te studeren aan de universiteit. Saga was vaak alleen, zowel overdag als 's avonds.

Na bijna twintig jaar als timmerman gewerkt te hebben was Johan's lichaam helemaal op. Saga zag met lede ogen toe hoe vermoeid haar man elke avond laat thuis kwam en zuchtend zijn zware werktuigen uit zijn zakken en werkriem haalde. Saga verlangde naar werk en besloot hem te helpen. De daaropvolgende dagen ging Saga bestuderen waar en hoe Johan's lichaam werd belast door de dingen die hij met zich meedroeg. Ze dacht ook na over waar hij verschillende dingen bewaarde en hoe de posities en gordelposities hem dwongen op op onnatuurlijke manieren te buigen.

Uiteindelijk nam Saga de tekeningen mee naar een vriend die een naaimachine bezat. Ze begon met het naaien van een versleten broek van Johan, omdat ze niet het geld hadden om nieuwe stof aan te kopen. Eerst versterkte ze de delen van het kledingstuk die van nature waren blootgesteld aan extra slijtage. Daarna verplaatste ze zijn zakken zodat Johan niet onnodig moest buigen, de voor- en achterkant verbreedde ze om de bewegingsvrijheid en de opgevulde knieën te vergroten, zodat Johan kon knielen zonder zich te bezeren.

Toen Johan thuiskwam en de voltooide broek zag, wou hij aanvankelijk niets weten van de "nieuwe" broek. Hij wou immers niet opvallen tussen zijn collega's en redeneerde dat als zij het konden zonder hulpmiddelen, dan ook hij. 

Saga werd boos en wilde dat hij op zijn minst de nieuwe broek probeerde. De volgende dag ging Johan dan toch met zijn nieuwe broek naar het werk. 's Avonds begonnen de rugklachten te verdwijnen en een paar weken later was Johan vergeten dat hij ooit pijn had gehad.
Johan's collega's waren nieuwsgierig naar de functionele broek en vroegen of Saga niet meer broeken kon naaien.

Al snel naaide Saga timmermansbroeken van 's morgens tot' s avonds. Johan en Saga kwamen ook met nieuwe producten om samen te ontwikkelen. Ze bedachten onder andere oplossingen met zakken en riemen - oplossingen die zich - tot op de dag vanb vandaag - hebben ontwikkeld tot een compleet carriersysteem.

Na meer dan dertig jaar in Amerika gewoond te hebben, besloten Johan en Saga om terug te keren naar Zweden. Ze namen de boot naar huis, samen met hun patronen, stoffen en nieuwe ideeën. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd hun vernieuwende werkkledij met vreugde ontvangen. Zowel Johan als Saga waren in staat om fulltime te ontwerpen en te naaien. Het was tijd om een ​​naam voor het bedrijf te bedenken, een naam die vertelde voor wie de kleding was en die de sporen van hun tijd in Amerika droeg. ProJob werd geboren.

Tegenwoordig maakt ProJob deel uit van de Zweedse groep New Wave Group AB, een bedrijf dat al lang bezig is met profiel- en sportkleding. Dankzij de kennis van functionele kledingstukken die al in de Groep bestaan, kan New Wave Group doorgeven wat Johan en Saga ooit begonnen.

Kwaliteit, Ergonomie en functionaliteit waren de sleutelwoorden voor Saga toen ze voor het eerst op zoek ging naar nieuwe kleding voor Johan. Deze zoekwoorden blijven vandaag in ProJob. Ethiek en het milieu - factoren die alle productiefasen in New Wave Group beïnvloeden - zijn ook aan hen toegevoegd.